Gespreksgroep

Zie voor de coördinatoren bij de betreffende club onder Leden clubs.

Opgericht: november 2019

Wat doen we: we komen eens per 6 weken bij elkaar bij iemand thuis op woensdagochtend van 10.00 - 12.00 uur. De meeste belangstelling lijkt er te zijn voor maatschappelijke onderwerpen of actuele onderwerpen die breder of dieper besproken kunnen worden. Ook de spirituele invalshoek kan soms verdieping geven. Per keer is er een gespreksleider die ook het onderwerp zo nodig inleidt, maar iedereen bereidt zich voor. Komend jaar wordt ervaren wat de beste werkwijze is voor deze groep.

Kosten: geen

Aantal leden: 10

Belangstelling? neem contact op met de coördinator

Verslag van bijeenkomst op 15 juli 2020: 

Op 15 juli kwam de gespreksgroep van het VrouwenNetwerk voor het eerst na de coronatijd weer bij elkaar. Het thema dat al begin februari was vastgesteld, de klimaatverandering, had alleen maar aan actualiteit gewonnen. Ter voorbereiding was een aantal artikelen rondgestuurd.

We bespraken o.a. een vergelijking van de coronacrises met de klimaatcrises. Een samenvatting van een artikel uit de Correspondent van 7 mei 2020 hier over is aan het eind van dit verslag te lezen. Er is een website over klimaatverandering (https://klimaatveranda.nl/) waar een aantal heldere standpunten met achtergrondinformatie is weergegeven. En in het artikel 8 dingen die je kunt doen om het klimaat een handje te helpen (https://www.bedrock.nl/klimaat-helpen/) vonden we inspiratie om zelf in actie te komen.

Of er sprake is van een verandering in het klimaat en de rol van de mens daarbij stond niet ter discussie. Maar wel de vraag wat er aan gedaan kan worden. Kunnen wij als individu meehelpen aan de oplossing aan een wereldwijd probleem of is dat maar een druppel op een gloeiende plaat? En moet er eerst een algemeen gevoel van urgentie ontstaan voor overheden, bedrijven en burgers inzien dat er echt iets gedaan moet worden en we bereid zijn onze manier van leven te veranderen? Misschien is dat allemaal waar maar het is toch belangrijk dat wij ook als individu iets doen en zo in ieder geval bijdragen aan de bewustwording van (de gevolgen van) klimaatverandering. Het is belangrijk om zelf iets te doen om niet in gelatenheid of erger nog, in wanhoop te verzanden. Dus we hebben ook allerlei praktische maatregelen bedacht/gedeeld. Minder of geen vlees eten, minder plastic gebruiken en het plastic dat we gebruiken apart verzamelen van het overige afval. Eens een tijdje geen nieuwe kleren te kopen en een kledingruilbeurs organiseren. De verwarming een graadje lager zetten en minder vliegen.

Zo kunnen we op een positieve manier een klein steentje bijdragen aan een groot probleem. En we stellen voor dit ook te verbreden naar het hele VrouwenNetwerk door in de nieuwsbrief leuke en nuttige tips en/of artikelen te delen en zo op een positieve manier aandacht te vragen voor het klimaat.

Samenvatting van ‘De pandemie-parallel met die andere crisis’

De overeenkomsten tussen de corona-epidemie en de klimaatcrisis zijn talrijk.

Corona is klimaatverandering in een snelkookpan. En daar is een hoop van te leren.

Overeenkomst 1: Het probleem is grotendeels onzichtbaar (en die onzichtbaarheid is het probleem)

Het gevaarlijke aan het coronavirus is niet zozeer dat de ziekte die je ervan krijgt heel ernstig is, maar dat die voor velen níét zo ernstig is. Dat veel patiënten nauwelijks symptomen vertonen, heeft enorm bijgedragen aan de verspreiding van het virus. Dat komt deels door de incubatietijd. Ruim een week is voor een virusziekte al lang – bedenk eens hoeveel mensen je in die tijd ongemerkt kunt besmetten.

Iets soortgelijks geldt voor klimaatverandering: de meesten van ons ondervinden de gevolgen simpelweg te weinig om door te hebben dat de aarde opwarmt – laat staan om er iets aan te willen doen. Anderhalve graad verhoging: dat lijkt, ook voor het klimaat, ‘maar een griepje’.

Maar de incubatietijd van klimaatverandering is pas echt rampzalig: tientallen jaren, zo niet meer.

Bijna te traag om waar te nemen dus. En daardoor levensgevaarlijk. We zien het probleem niet, totdat het te laat is.

Overeenkomst 2: We zijn allemaal potentiële besmetters (en onderdeel van de oplossing)

In nog geen twee maanden tijd verspreidde een virus zich van een markt in China naar 188 landen. ‘Ver weg’ bestaat niet meer in een wereld waarin Wuhan vijf keer handenschudden van Woerden vandaan ligt.

Dat geldt ook voor de opwarming van die wereld. ‘Hier’ en ‘daar’ zijn misleidende begrippen op een aardbol met één atmosfeer. De biefstuk die wij ‘hier’ eten, bedreigt de oogst van een boer ‘daar’; het vliegtuig dat men ‘daar’ pakt, doet het water ‘hier’ stijgen.

En de parallel gaat niet alleen op voor de kwaal, maar ook voor het medicijn: ieder van ons is een minuscule en tegelijkertijd cruciale schakel in het tegengaan van het probleem.

Ook voor klimaatverandering geldt: Ieder individu, iedere organisatie en ieder land dat zijn CO2-voetafdruk verkleint, is een kleine maar onmisbare schakel om de opwarming tegen te gaan. Duurzaamheid, zou je kunnen zeggen, is ook een soort groepsimmuniteit.

Overeenkomst 3: Het probleem raakt iedereen, maar het discrimineert ook

‘Corona discrimineert niet’ is inmiddels een gevleugelde uitspraak, maar eentje waar weinig van klopt. Inderdaad, iedereen kan het virus oplopen maar het virus treft sommige groepen harder dan anderen. Ouderen, mensen van kleur, immigranten, lager opgeleiden, mensen met schulden, mensen met een lager inkomen, mensen in ontwikkelingslanden, vluchtelingen, onverzekerden, werklozen. Allemaal zijn ze bovengemiddeld slachtoffer van deze pandemie, zowel fysiek als sociaal-economisch.

Hetzelfde geldt voor klimaatverandering. Precies de mensen die het minst bijdragen aan de klimaatcrisis, hebben er het meeste last van – en vice versa.

De rijkste 10 procent van de wereldbevolking is goed voor de helft van alle CO2-uitstoot door consumptie. En de armste helft stoot maar 10 procent uit. Terwijl zij extra geraakt worden door mislukte oogsten, noodlijdende industrieën en extremer weer.

Die ongelijkheid bemoeilijkt in beide gevallen ook het tegengaan van de crisis. De pandemie laat zien dat maatregelen als ‘afstand houden’ vooral zijn weggelegd voor mensen die zich ‘de luxe van het individualisme kunnen veroorloven’.

Ook voor de klimaatcrisis geldt: je kunt van gekoloniseerde en uitgebuite landen nu niet opeens eisen dat ze hun economische ontwikkeling staken, terwijl de rest van de wereld vrolijk rijk mocht worden op fossiele bronnen.

Overeenkomst 4: Voor oplossingen is fundamentele verandering op wereldschaal nodig

Hoewel de coronacrisis de wereld heeft overrompeld, kwam ze niet onverwacht. Ze is het gevolg van een aantal fundamentele weeffouten in onze geglobaliseerde wereld. Onze omgang met dieren is onhoudbaar. Het patentrecht in de farmaceutische industrie vormt een gevaar voor de volksgezondheid. De fossiele industrie kan, net als de financiële sector, alleen bestaan bij gratie van geprivatiseerde winsten en gesocialiseerde lasten.

De klimaatcrisis vereist een even fundamentele herinrichting van de samenleving.

Wat we nu doen om het coronavirus te bezweren is niet hetzelfde is als wat klimaatverandering van ons vraagt. De overeenkomst is dat de noodzakelijke verandering ingrijpend zal zijn. In dertig jaar tijd moet de hele fossiele wereldorde worden omgebouwd tot een CO2-vrije economie, waarin zo’n beetje elk productieproces opnieuw moet worden uitgevonden, op een manier die de kosten en baten ervan ook nog eens eerlijker verdeelt. Want de grond blijven beschouwen als een bodemloze schat en de lucht als een oneindige afvalbak om kwartaalwinsten kunstmatig op te kunnen krikken dat is niet het normaal waar we naar terug kunnen keren.

Maar als de coronacrisis iets laat zien, is het wel: grote maatschappelijke verandering om ons allemaal te beschermen, het kán. Dit is het moment om niet één maar twee crises te bezweren.